|
 پرنده بر شانه هاي انسان نشست
انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :اما من درخت نيستم
تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدمها
را اشتباه مي گيرم انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود
پرنده گفت : راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي ؟
انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد
پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است .
انسان ديگر نخنديد انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد
چيزي که نمي دانست چيست . شايد يک آبي دور يک اوج دوست داشتني
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است
درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است
اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود پرنده اين را گفت و پر زد
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام
اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد
آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد ؟
تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود.
اما تو آسمان را نديدي . راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي ؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد .
آن وقت رو به خدا کرد و گريست
كاش مـي شــــــــــــــــد در كنـارت
عاشـق و ديوانــــــــــــــــــــه بـودن
بـا دل مســـــــــــــــــت و خرابـت
همدل وهــــــــم خانـه بـودن
كاش مـي شــــــــــــــــد در خيالـم
خـواب ورويـــــــــــــــــاي توديـدن
در دل شـب مســــــــــــــــت بــودن
چشـم زيبــــــــاي تـو ديـدن
كاش مـي شـد از نگاهـت
پل بـه دنيـاي دلـت زد
مست چشمـــــــــان تـو بـود و بوسـه نـا غافلـــــــــــه زد
ای دوست
دوستت دارم برای همیشههمیشه ای روشن روشنای عشق
عشق نالان ناله ای از غمغمی از یاریاری از دیاربی کسان
بی کسان عاشق و معشوق معشوق بی پناه بی پناهی که فقط با
گل همنشین است گلی که از بی کسی پرپر شده روشنایی و عشق
و ناله و غم یار و عاشقان و معشوق بی پناه را بدست باد
سپرده آوا سر داد.
< بازهم دستت دارم >
بنام پيوند دهنده
از تو مگه مي شه گذشت يا مي شه خوابتو نديد اونم براي قلبي كه به
خاطر تو مي تپد از تو مگه مي شه گذشت توكه صداي باروني تو كه انتهاي عشقي
تو خاطراتم مي موني برام يه آرزو شده صداي پاي بودنت ؛ هستيمو پرپر
مي كنم براي بودنت دل كويري منو پر از گلاي خنده كن تو اي قمار بي هدف يه بار
مرا برنده كن يه آشيون ساخته دلم برات تو آغوش نسيم كنار عشق من
بمون
«بذار به فردا برسيم»
روزي كه فلك از تو بريده است مرا
كس با لب پر خنده نديده است مرا
چندان غم هجران تو بر دل دارم
من دانم و آن كه آفريده است مرا
«خداوندا يادم بده كه يلدم باشد كه هميشه به يادت باشم»
همه زندگي من اون نگاه عاشقت بود
چرا فكر كردي به جز من يكي ديگه لايقت بود
رفتي و ازم گرفتي اون نگاه آشنايت
واسه من باقي گذاشتي التهاب لحظه هايت
حالا من تنها نشته ام با نواي بي نوايي
چه غريبم بي تو اينجا اي غريبه بي وفايي...
نمي دانم نمي دانم كه بعد از سالها سخت و دشوار كه بعد از روزهاي
گرم و شيرين زمان مردنم در آغوش تو جانم را گيرد يا اين آرزو
در نفله مي ميرد شايد نمي دانم .............
بنام خداوند زيبايي ها
كس چون تو مرا غريب و تنها نگذاشت اين گونه مرا در التهاب فردا نگذاشت
سوگند نمي خورم ولي باور كن كس چون تو به خلوت دلم پا نگذاشت
حیف عمرم......
حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم
حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم
حیف اون روزا که کلی ناز چشماتو کشیدم
حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم
حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم
حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم
حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب
حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو ؛ توخواب
حیف با وفای من حیف عشق و اعتمادم
حیف اون دسته گلی که توی پاییز به تو دادم
حیف فرصتهای نقرم حیف عمر و دقیقه ام
حیف هرچی به تو گفتم راس راسی حیف سلیقه ام
حیف اشکهایی که ریختم واسه تو دم سپیده
حیف احساس طلائیم حیف این عشق و عقیده
حیف شادیم توی روزی که می گن تولدت بود
حیف عاشقیم که گفتی اولش کار خودت بود
حیف فکرهای که کردم واسه جستن بهونه
حیف عشقی که کسی نیس حالا قدرشو بدونه
حیف اون .........
|
